وقتی واقعاً وارد گود می‌شی، می‌بینی تعداد آدم‌هایی که واقعاً دارن اون کار لعنتی رو درست انجام می‌دن، خیلی کمه

آیا وقتی نادرشاه افشار با ارتش ۵۵ هزار نفره به جنگ با ارتش ۳۰۰ هزار نفره هند می‌رفته، به این فکر می‌کرده که زنده می‌مونه یا نه؟ آیا واقعاً فکر کردنش تأثیری داشته؟ آیا وقتی اسکندر مقدونی توی ۲۰ سالگی به یکی از بزرگ‌ترین و قدیمی‌ترین امپراتوری‌های جهان، یعنی هخامنشی، حمله می‌کرده، به این فکر می‌کرده که چی می‌شه؟ به این فکر می‌کرده که بچه‌ست و نمی‌تونه؟ آیا ما توی دنیایی از کوچک‌ترین و بزرگ‌ترین مسائل، زیادی غیرمهم نیستیم و بیش از حد بهشون فکر نمی‌کنیم؟

وقتی واقعاً وارد گود می‌شی، می‌بینی تعداد آدم‌هایی که واقعاً دارن اون کار لعنتی رو درست انجام می‌دن، خیلی کمه. آدم‌های کمی فقط روش تمرکز دارن. آدم‌های کمی حواس‌پرتی‌های دنیای واقعی رو کنار گذاشتن. آدم‌های کمی می‌دونن می‌خوان چی‌کار کنن و رویای زنده‌ای دارن. چیزی که شاید توی نسل جدید ما مرده: رویاپردازی. قهرمان داشتن دیگه واسه‌مون وجود نداره. رویکردی که لازمه اون انگیزه و یادآوری رو به انسان بیاره که اون جنون دیوانه‌وار فعال بشه و خروجی غیرقابل تصور انسان برسه.

go out there and show the world who you truly are.

just a reminder by Somo